Nie mogę uwierzyć.
Moja córka, Misty, wróciła.
Kiedyś nazywałem cię Misty-Wisty,
ale mogę tego już nie robić.
Bardzo bym prosiła.
- Póki co.
- Dobra, Misty-Wisty… Misty.
Mamy tyle do nadrobienia.
Muszę po coś pójść.
Jakie to cudowne!
Żałuję, że muszę lecieć,
ale mam królewskie obowiązki.
Tak się cieszę.
Córka to sama radość.
A dwie to już w ogóle.
Pora na mnie. Pa!
Pamiętasz, jak nos klauna
rozbawił cię w cyrku?
Co?
Podobał ci się obraz z Muzeum Sztuki.
Miałaś wyjątkowe wyczucie estetyki
jak na tak malucha.
Nie pamiętam tego, Alphabittle.
Koniec z Alphabittlem! Mów do mnie „tato”.
Okej, tato.
Chodziło ci o Misty. Jasne.
Przepraszam, nie pamiętam. Tato.
Odświeżymy ci pamięć.
Urządźmy sobie dzień ojca i córki.
Gwarantuję, że pamięć ci wróci.
- Co ty na to?
- Chętnie.
Najpierw znaczek, a teraz to.
Cieszę się, że znów siebie mamy.
- Słodko.
- Uroczo!
Ja nie mogę, ile emocji!
Zabłyśnij tak jak ja
Każdy kucyk to ma
Zaznaczmy swą obecność
Przejażdżki całą wieczność
Ta meta będzie lepszą, lepszą, lepszą
Hej, każdy kucyk w każdym z miejsc
Może poczuć, jeśli chce
Swoją magię każdego dnia
Swoją magią podziel się
Wszyscy tu kochają się
Magię i czar
Ma każdy z nas
ZMIENIAJ ŚWIAT
Od czego zaczniemy
odświeżanie więzi i wspomnień?
Świetnie ci szło wymyślanie gier.
- Naprawdę?
- Tak!
Dzięki tobie zacząłem grać w Herbaciarni.
Wspaniale!
Nie wytrzymam!
Nie pamiętam, kiedy w coś grałam.
Oprócz gry w knucie planu
i obmyślanie
przejęcia władzy nad światem.
Opaline ją uwielbia.
Ale to wcale nie była gra.
Wiemy, że wiele przeszłaś.
Masz sporo do przerobienia.
To prawda.
Mam ze 20 pudeł z pamiątkami.
Mówiłam o psychice i emocjach.
Skoro o tym mowa, pomożesz, córciu?
Oczywiście, tatku-bittle.
To znaczy Alpha-tatku.
Wybacz, przyzwyczajam się.
- Słyszałaś Misty?
- Tak! Tatku-bittle. Śmieszne.
Nie to.
Opaline chce przejąć władzę nad światem.
Może dowiemy się, jaki ma plan.
Wyprzedzimy ją. Ochronimy Equestrię.
- Zapytam Misty.
- Genialna z ciebie detektywka.
Ale zrozum,
że nie czas na przesłuchiwanie Misty.
Jak to nie?
Twoje zachowanie wobec niej
było ostatnio dość dziwaczne.
Co masz na myśli?
Wracając do Opaline…
Co do Opaline…
Misty! Opowiedz mi o Opaline.
Może i byłam zbyt nachalna.
Ona potrzebuje naszego wsparcia.
Gdy będzie gotowa, wszystko nam powie.
Może same zrobimy śledztwo?
Świetny pomysł.
Jednorożce mawiają:
„Przeszłość to klucz do teraźniejszości”.
Trzeba dobrze poznać kucyka,
bo wybory każdego z nas
odbijają się echem w czasie…
- W czasie?
- Tak.
Wiem, z kim warto pogadać.
Za mną.
Zbierajcie trawę
i uważajcie na swądoziółka.
Właśnie kwitną.
A wy?
Idziecie ze mną.
Wspaniale,
że podążamy dziś ścieżką wspomnień.
- Uwielbiałaś to miejsce.
- A co to?
Ścieżka wspomnień. Spójrz.
Wycięliśmy to, za zgodą drzewa.
Gdy zaginęłaś, codziennie tu bywałem.
Cieszę się, że znów będę ci tatkował.
Zrzęda nigdy nie był tak radosny.
- Nawet przy królowej.
- Misty też.
Może damy im spokój?
Nie rozumiem, czemu…
Później obejrzy.
Jest uroczy,
choć trochę narusza prywatność.
Zmywamy się. Macie czas tylko dla siebie.
I prywatność, ale ja nic nie mówiłam.
W razie czego dzwońcie.
Słyszałaś? Czas dla rodziny.
Tylko we dwoje.
Jak kiedyś.
Witaj w domu.
Chcę, żeby było ci tutaj wygodnie.
Poczekaj, aż zobaczysz najlepsze.
- Tadam!
- O, czy to…?
Twój dawny pokój.
Wygląda tak, jak w dniu zaginięcia.
Trochę się tylko przykurzył.
Poproszę Dusty,
żeby pomogła nam tutaj posprzątać.
Będzie pachniało czystością.
Lubisz porządek?
Zadomowiłaś się, to czas na zabawę.
Całe życie czekałem na tę chwilę!
W ogóle mnie nie zna.
Muszę się zgodzić.
Chcę, żeby mu się podobało.
Misty, opanowałaś sztuczny uśmiech,
więc do dzieła.
Start.
Ale boli.
To moja córka, Misty. Pamiętacie ją?
Przywitajcie się z nią.
W końcu się odnalazła. Zbijcie kopytko.
Alphabit… To znaczy, tato.
Możemy być ciszej?
Nie lubię być w centrum.
Ojej! Jasne. Wybacz.
Kiedyś to uwielbiałaś.
Odpuszczę krzyki, ale dumę nie.
Pójdziemy gdzieś, gdzie ci się spodoba.
Dokąd? Do biblioteki jednorożców?
Nigdy w takiej nie byłam. A może…
To plac zabaw?
Wiąże się z nim tyle wspólnych wspomnień.
Uwielbiałaś huśtawkę.
I zjeżdżalnię.
Lubiłaś też karuzelę.
Chcesz, żebym cię na niej pokręcił?
Proszę.
No pewnie.
Mogę się pobawić?
Nie jesteś za duża na karuzelę?
Nie jesteśmy w tym samym wieku?
I co z tego?
Porwano mnie i wyprano mi mózg.
Targają mną emocje. Potrzebuję tego.
Emocje…
Dobrze się na nich znam.
Niech ta karuzela emocji
zabierze cię ku światłości.
Dzięki.
Gotowa!
Dobrze, wystarczy!
Kiedyś wytrzymywałaś.
Może wystarczy na dziś?
Nic mi nie jest.
Było super. Hurra.
- Porobimy coś innego?
- Tak. Chętnie.
Zwiedzanie jaskiń, wspinanie na drzewa,
a może połykanie ognia?
Izzy. Gdzie jesteśmy?
Trzymajcie koszykowe koszyczki
z dzikiej trawy.
No proszę, kogo tu mamy. Dizzy.
Jestem Izzy, Elder Flower.
To Sunny i Zipp. Poznajcie Elder Flower.
To najstarsiejszy kucyk w mieście.
Nawet imię ma starodawne.
Miło cię poznać, Elder…
Nie tak się wita starszych. Koszyczki.
Plecione z trawy koszyczkowe koszyczki!
Bardzo miło. I z szacunkiem.
Elder Flower
wie wszystko na temat Różkowa.
Zna opowieści przekazywane przez kucyki
od najdawniejszych pokoleń.
Ma w głowie całą przeszłość. Dacie wiarę?
Znam historię o tym, jak szop ugryzł węża.
Ta jest ekstra!
Możecie myśleć, że plecie bez sensu,
ale lepiej zrozumiecie dzieje Equestrii.
Moje kumpele liczą na twoją pomoc.
Opowiesz im co nieco?
Pod jednym warunkiem.
Chcę odwiedzić wielkie miasto!
Zefirowe Wzgórza!
Tak. Zabierzecie mnie?
Oprowadzimy cię.
Ojej, hurra!
To lecę się pakować.
Spódniczki są jeszcze w modzie?
Zraniony kot mówi: „miau”.
Tu na pewno wróci ci pamięć.
Napijesz się herbatki
w mojej Kryształowej Herbaciarni.
Zobaczmy, czy pamiętam…
Nadal działa.
Pychotka.
Wiedziałem! Wciąż lubisz „Misterium”.
Nazwa na twą cześć.
Stworzona tylko dla ciebie.
Nie pamiętam, co w niej jest. Wypiłaś?
Rety. Dolać ci?
Podziękuję, Alpha… Tato.
Zaplanowałeś coś jeszcze?
No pewnie.
Zraniona sowa mówi: ,,ał, ał”.
Slam poetycki. Uwielbiałaś to.
Pamiętasz, jak wygrałaś konkurs,
recytując „Kryształowe refleksy”?
Nie, ale to brzmi strasznie…
Strasznie fajnie? Wiem.
- Proszę.
- Czekaj…
Podobała ci się podróż grzywolotem?
Bardzo!
Kiedyś latałam na kocolotni.
Skoro już tu jesteśmy, mamy kilka pytań…
Nie wierzę!
Zakupy na Mane Avenue.
Cudownie zobaczyć tak kultowe miejsce.
Patrzcie!
Ten styl był bardzo modny
w mojej młodości.
Niesamowite, że wrócił.
A powiesz nam, co wiesz
o starożytnym jednorożcu, Opaline?
Co? Wiesz coś o niej?
Spójrzcie na tego pegaza.
Mają na sobie
kapelusz z butiku „Karuzela”.
Wiecie, jak trudno o taki?
Ojej! To sklep muzyczny…
To bez sensu.
Ona nie potrafi się skupić
i opowiada bzdury.
Tak, trochę…
Pamiętasz? Izzy radziła jej posłuchać.
Chociaż to niełatwe.
Weźmy ją do starego hangaru.
Może tam zacznie mówić coś o Opaline.
Szybciej sobie coś przypomni…
Skoro mowa o szybkości…
Wolniej!
Czad.
Mega zaangażowanie.
Wybaczcie. Dłużej nie dam rady!
To było genialne!
Zalały mnie emocje.
A co to było?
Spektakl na temat utraty tożsamości.
Przesycony lękiem
o nowo odkrytą,
kruchą relację ojca z córką.
Tak to odebraliście?
Rozumiem.
Możliwe, że miała też na myśli ambaras.
To też.
Czułem, że tu będziesz.
Co jest? Lubisz występy.
Wcale nie!
Przynajmniej już nie.
Nie cierpię sceny.
Ani placu zabaw.
Wybacz. Cały dzień się męczyłam.
Nic ci się nie podobało?
Nie.
Prawda jest taka, że nie wiem, co lubię.
Ani kim jestem.
Nie miałam okazji, żeby to odkryć.
Onyx i Dapple mieli rację.
Miałaś czuć się jak w domu.
Nie czuję się jak w domu.
Ledwo znam to miejsce. Siebie też.
Ty mnie nie znasz.
Minęło tyle czasu. Dużo się wydarzyło.
Źrebaka, którego kochałaś, już nie ma.
Przepraszam. Przykro mi.
Nie wiedziałem.
Chciałem pokazać, że mi zależy.
Ale rozumiem.
Chcesz być sama.
Nie! Już nigdy nie chcę być sama.
Zawsze byłam samotna.
A teraz mam ciebie.
W pewnym sensie.
Mojego tatę!
Moja Misty-Wisty.
Racja. Za bardzo żyję przeszłością.
Bólem po zaginięciu,
przez który zgorzkniałem.
Każdy w mieście ci powie,
że mocno zrzędziłem.
Zacznijmy od nowa.
Jestem Alphabittle, twój tata.
Choć nic o tobie nie wiem,
chętnie posłucham, co przeżyłaś
i kim się stałaś.
Miło znów się spotkać.
Jestem Misty. W skrócie Tea.
Tea?
- Ładnie.
- No.
Wymyśliłam.
Nasz dzień ojca i córki jeszcze trwa.
Co chciałabyś robić?
Tędy. Pokażemy ci coś.
Pokażecie mi coś?
Pozwólcie, że założę nowe okulary.
Poszłam za klasycznym wzorem.
Bardzo modnym!
Lekko się rozciągnę.
Całkiem żwawa. I rozmowna.
Kiedyś byłam na wytwornym weselu,
ale kucyki ciągle zmieniały kształty
i zwichnęłam biodro.
Jeśli chcemy się czegoś dowiedzieć,
to tutaj.
Zobaczmy.
O rety!
Piękny hangar.
Przypomina mi czasy zjednoczenia krain.
Nareszcie. Zaczynamy.
Dawno temu
żył magiczna nietoperzyca imieniem Dawn.
Żyła wśród innych nietoperzy,
ale jeden z nich
nie dogadywał się z resztą.
Chciał latać sam i zjadać wszystkie owoce.
Dawn porozmawiała z pająkiem,
by ten uplótł piękną sieć,
która zatrzyma chytrego nietoperza.
Dawn zdołała ochronić gniazdo,
ale chytry nietoperz
do dziś próbuje rozerwać sieć.
Niektóre nietoperze jedzą owoce,
inne owady.
To wszystko.
- To była piękna opowieść.
- Tak.
Dziękuję, że nam ją opowiedziałaś.
Była piękna.
- W niczym nie pomogła.
- Próbowałyśmy.
Za to Elder się rozerwała.
Jest szczęśliwa.
Sprawiłyśmy jej radość.
Mamy sukces.
Dziękuję wam.
To była podróż mojego życia.
- Cieszymy się.
- Zasłużyłaś.
Zapamiętam ją.
Zwłaszcza nowe Drzewo Wspólnoty.
Jest piękne!
Co takiego?
Drzewo Wspólnoty. Rośnie tam.
Przypomina drzewo życzeń w Różkowie.
Czym jest Drzewo Wspólnoty?
Te drzewa mają moc.
Wyrastają wtedy,
gdy kucyki łączy przyjaźń.
Drzewa Wspólnoty komunikują się ze sobą
poprzez korzenie pod ziemią.
Te drzewa nas chronią,
a my musimy chronić je.
Dziękujemy za te informacje.
Ja tylko dzielę się wiedzą
moich przodków jednorożców.
Zwłaszcza pra-pra-praciotka Moondancer.
Gada jak najęta.
Oj, nie marudź, słyszę cię!
Jestem cierpliwym kucykiem,
ale nie mogę się doczekać,
co przyrządzisz.
Otwórz oczy.
Herbata?
Herbata.
Nie byle jaka. Nowa mieszanka,
stworzona przeze mnie, spróbuj.
Pyszna.
Na początku jest gorycz,
ale potem smak łagodnieje.
Herbaciana metafora dla ciebie.
To jak poezja.
Cieszę się, że dałaś mi
drugą drugą szansę.
Jesteś w domu.
Wciąż nie czuję się tu jak u siebie.
Nie wiem czemu.
Coś na to poradzę.
Muszę zadzwonić.
Ta-ta-ta! Rozumiesz? Ta-ta?
Co? Crystal Brighthouse?
Nie rozpakowaliśmy wszystkiego.
Masz tu niezłe ciężary.
Co tu jest?
Sparky, lepiej to odłóż.
Co to ma być?
Twoi przyjaciele zgodzili się,
abyś z nimi zamieszkała.
Serio?
Tak.
Dopiero co pościeliłem! Nieważne.
Nie musisz mieszkać w Różkowie
ani robić nic na siłę.
Jesteś już dorosłym kucykiem.
To jest okej.
Obiecaj dzwonić co tydzień.
Włożyłem wam do lodówki zdrowe posiłki.
Zrobiłaś pyszną herbatę,
więc zostawiłem ci pudło
pełne ziół i kwiatów,
byś mogła tworzyć własne smaki.
Fajnie.
Będę za tobą tęsknił.
Ja za tobą też, tato.
Jesteśmy razem.
My też chcemy.
Północny Wietrze, tęskniłam za tobą.
Znam historię o tym, jak północny wiatr
stoczył walkę z południowym
i powstało tornado.
Walkę? Brzmi ciekawie.
Ta opowieść ma jakiś ukryty przekaz?
Wiatr zawsze coś niesie.
Poleć z wiatrem w czwartek,
a zobaczysz, o co mi chodzi.
- Jesteście!
- Cześć!
Tęskniliśmy.
Misty tu jest.
Alphabittle, sporo się dowiedziałyśmy.
Poczynisz honory?
Był sobie magiczny nietoperz.
Chodzi jej o tę drugą opowieść.
Tę o Drzewach Wspólnoty.
Są magicznie ze sobą połączone…
Napisy: Agata Martelińska